ANGEL | MR WRONG PART 64

Weet je het nog? In mijn laatste stukje ben ik ’s nachts naar het ziekenhuis gegaan omdat ik toch een vervelende buikkrampje had waar ik bijna van flauw viel.

Sommigen van jullie lieten een comment achter waarin ik het de verloskundige kwalijk had moeten nemen maar zo zie ik dat zelf helemaal niet. Zij is een ervaren verloskundige en ik was erbij toen ze de echo deed. Ze dacht een vreemde plek te zien, keerde toen terug om het nog een keer in beeld te krijgen maar toen was het weg. Nog vijf keer kijken, nee, echt niets meer te zien.

“Het zullen mijn darmen wel zijn, ik moet poepen. Hou maar op met zoeken.”

Ik had geen zin meer in dat onderzoek. Nee, toch nog even kijken en nog een keer tot ik het echt zat was. Zij heeft meer dan haar best gedaan, het was gewoon niet te zien en meer konden we niet doen. Het was duidelijk een miskraam die verder helemaal volgens ‘plan’ verliep met op dat moment geen afwijkingen. Dus wat mij betreft treft niemand blaam en haar al helemaal niet. En dat ik dan naar het ziekenhuis moet omdat het pijn doet, ja, dat is de natuur die wat troep uit het lichaam moet zien te pieren en dat doet bij een buitenbaarmoederlijk zwangerschap blijkbaar iets meer pijn. Ik was al lang blij dat de pijnstillers hun werk deden en ik weer normaal kon nadenken zonder van paniek mijn ogen uit te willen krabben.

Eenmaal in de onderzoekskamer word ik onderzocht. De vrouwelijk arts is zakelijk. Met een vriendelijk randje maar vooral zakelijk. Voor mij is dat een goed teken. Doe jij maar goed zakelijk, dokter. Dat betekent dat je goed bent in je vak.

“We gaan even wat bloed afnemen om te kijken naar het gehalte hCG, het zwangerschapshormonen. Als dat nog heel hoog is, gaan we je gelijk opereren. Maar maak je niet teveel zorgen, de meeste vrouwen kunnen daarna nog prima kinderen krijgen. Ik ben zo terug voor de bloedafname.”

Een beetje beteuterd kijk ik haar na terwijl ze de kamer uit loopt. Dan draai ik mijn hoofd naar mama.

“Haha! Moet je haar horen. Ik maakte me eigenlijk nergens zorgen over maar na die uitspraak weet ik dat ik morgenochtend waarschijnlijk onvruchtbaar ben.”

“Komt wel goed, lieverd. Maak je niet druk. Ik ga in de wachtkamer even een dutje doen.” Heerlijk, zo’n relaxte moeder.

Na een anderhalf uur lig ik er nog. De arts is nog steeds niet langs geweest en mama heb ik ook niet meer gezien. Ik verveel me dus ik ga eens een kijkje nemen. In de wachtkamer vind ik inderdaad mama. Ze ligt languit op een bank met een jas over haar hoofd. Haar tas staat wagenwijd open naast haar op de grond. Ongelooflijk hoe die vrouw overal kan slapen. En zich geen seconde zorgen maakt over haar telefoon en geld die bovenop de troep in haar tas liggen. Verder is er niets of niemand te zien dus ik ga maar weer terug. Net als ik probeer zelf een dutje te doen, komt de arts binnen. Ze heeft bloed op haar witte klompen.

“Sorry voor het wachten, er kwam een spoedbevalling tussendoor.”

“Geeft niet, hoor. Ik ging net een dutje doen. Kun je over een uurtje misschien terug komen?”

Artsen zijn niet zo van de grapjes. Een mondhoek gaat een minuscuul beetje omhoog. Dan trekt ze de streep weer recht.

“Ik heb de uitslag van je bloedonderzoek. De waarde van het zwangerschapshormoon is al flink aan het dalen dus de miskraam is goed op gang. Het is het beste voor het lichaam als het zelf de miskraam afstoot. Dat is beter dan opereren dus je mag naar huis en dan wil ik je overmorgen graag terug zien. Dan gaan we opnieuw onderzoeken en als je het dan nog niet bent verloren, zullen we het alsnog operatief verwijderen.”

Gelijk spring ik op uit bed en kleed me vast aan.

“Ik krijg het er wel uit. Dank u voor uw hulp. Ik meld me overmorgen weer.”

Eindelijk naar huis. Ik ben weer pijnvrij en bijna opgewekt huppel ik naar de wachtkamer. Ik por tegen de jas over haar hoofd. Ik hoor een kreun.

“Mama, we mogen weg. Ik ben klaar.”

“Nog vijf minuutjes. Mijn dutje is bijna af.”

Ik ruk de jas van haar hoofd. Ze kijkt me aan. Wat heeft ze toch een lief koppie met haar liefdevolle, vriendelijke ogen. Het is soms net een kind.

“Hoe gaat het met je? Is alles goed?”

“Ja. Ik moet overmorgen terug komen. Dan gaan ze me besnijden.”

Ze komt overeind en trekt haar schoenen aan.

“Goh, wat leuk.”

Mama is het gewend dat ik bijna nooit normaal antwoord geef. Voor haar uit loop ik richting de lift.

“Even serieus, Angel. Alles goed?”

“Ja, alles is goed. Het komt er vanzelf wel uit en anders doen zij het voor me. Maar ik voel me verder weer helemaal prima.”

Als we het parkeerterrein afrijden, realiseer ik me dat Hef nog geen drie kilometer verderop in ons bed ligt te slapen. Op de heenweg vroeg ik mama nog of ik hem niet even moet bellen. Ik weet hoe bezorgd hij is.

“Welnee, ben je gek. Die ligt lekker te slapen. Je gaat toch niet dood? Bel morgen maar.”

Oh, wat vind ik dit toch heerlijk. Die nuchterheid, dat stoere, dat anti-drama, dat maak-het-allemaal-vooral-niet-groter-dan-het-is-jenkerd.

Het is 07:00 in de ochtend. We zijn al met al een uur of drie zoet geweest in dat ziekenhuis. De zon begint langzaam op te komen en het is heerlijk stil op de weg. Mijn telefoon gaat.

“Nou, als je het over de duivel hebt.”

“Goedemorgen!”

“Goodmorning, darling. How are you?”

“Prima. En jij?”

“Are you in a car? Where are you going?”

“Terug naar huis. We zijn net in het ziekenhuis geweest. Voelde me niet zo top vannacht.”

“What? In the hospital? Why didn’t you call me? What is going on? Are you ok? What happened?”

“Niks joh. Had buikpijn en werd niet goed. Iets met een buitenbaarmoederlijk zwangerschap maar we vonden het niet nodig je wakker te bellen. Mama was bij me en alles is weer goed.”

“Don’t believe this. You are tough as nails.”

“Damn right. I am going to sleep. I’ll come home later today”.

En wat denk je, eenmaal bij mama ga ik nog even naar het toilet om te plassen. Ik veeg me af en dan voel ik het. Het doet geen pijn. Floep! Er glijdt iets uit. Eigenlijk wil ik gelijk weggooien maar ik ben toch nieuwsgierig. Omdat ik er toevallig nog een prop toiletpapier onder hield is het daar bovenop op gevallen. Ik houd het in de lucht, recht onder de lamp om het beter te kunnen zien. Vreemd, het is rood en roze maar er zit ook iets vlezigs tussen. Ja, een vleeskleurige oester is het. Een flinke, dat wel. Is dat een vruchtzak? Ik stap uit het toilet.

“Mam! Moet je dit zien!”

Ze loopt net langs met een waterkoker. Ze kijkt opzij en ziet dat ik een vies gezicht trek.

“Wat is er?”

“Hier, kijk dan. Dit is het. Het valt er net uit.”

Ik houd de prop papier voor haar neus. Ik verwacht eigenlijk dat ze ook een vies gezicht trekt en snel een de vuilnisbak open zet. Maar wat ze dan doet is zo schattig.

“Oh…?”

Ze zet een stap naar voren en stelt haar ogen scherp. Dan wordt haar gezicht zacht en lief. Een milde glimlach maar ogen vol medeleven. Alsof ze een puppy ziet met vier gebroken pootjes.

“Ach gossie… kleintje toch.”

Ik krijg bijna een brokje in mijn keel. Niet om die oester in mijn hand maar om mijn moeder die naar een rode naaktslak kijkt en daar haar kleinkind in ziet.

En dan weet ik dat zij op een dag de beste oma ter wereld zal worden.

– Goed. Tot zover. –

Dit is het stuk zoals het twee weken geleden is geplaatst. Met name om hoe ik de miskraam omschrijf in het laatste stukje, kwamen wat heftige reacties als ‘sommige mensen kunnen beter kinderloos blijven’. Serena heeft het bewuste stuk om die reden ook even offline gehaald omdat je vaak ziet dat er een kettingreactie ontstaat van negatieve/positieve comments of dat er twee kampen ontstaan. Ik denk daarom dat het goed is om een en ander toe te lichten.

Ten eerst ben ik blij met alle feedback, zowel positief als negatief. Het is een blog en het staat de lezer vrij om erop te reageren. Als er mensen beledigd of gekwetst zijn door de manier waarop ik mijn miskraam omschrijf dan vind ik dat oprecht vervelend. Het is uiteraard niet mijn bedoeling iemand te kwetsen. Het staat me op mijn beurt echter vrij om mijn ervaring te beschrijven zoals ik ze beleef. Ik kan er een zwaar, dramatisch, zoetsappig verhaal van maken en er een dikke filter overheen leggen maar dan krijg je een fictieve weergave van de werkelijkheid en kan ik net zo goed romans gaan schrijven. Iedereen beleeft dergelijke dingen op zijn of haar eigen manier en dit is mijn persoonlijke ervaring die ik zoals altijd op een open, eerlijke en vaak rauwe manier beschrijf. Het feit dat ik dingen plastisch benoem zegt meer over de manier waarop ik met humor en luchtigheid bepaalde situaties aanpak of verwerk.

Om maar even in mijn bekende plastische manier van schrijven te blijven, wat ik in mijn hand had was geen embryo, het was een geen miniatuur baby, laat staan een ´ongeboren kind van Angel en Hef´. Ik kon er werkelijk niets uithalen dat ook maar leek op iets anders dan een grote menstruatieklodder (ja, daar ga ik weer, maar meer dan dat was het niet). Natuurlijk vond ik het jammer om een miskraam te krijgen. Jammer. Ik was niet uit het veld geslagen, ik was geen emotioneel wrak, ik was er ok mee. Ik kan er zelfs open over schrijven en ik kan er grappen over maken. En dat komt door een aantal factoren. Ten eerste weet ik helaas maar al te goed wat het is om iets of iemand te verliezen. Ik ben de laatste die een verlies zal bagataliseren. Maar ik weet ook wanneer ik iets kan handelen en ik voel haarscherp aan wanneer een situatie me teveel wordt en ik hulp nodig heb. De miskraam was niet één van die situaties. Zoals het gezegde ‘choose your battles wisely’ luidt, kies ik zorgvuldig welke situaties in mijn leven de ruimte krijgen voor verdriet en over welke ik makkelijker heen kan stappen.

Als ik bijvoorbeeld een vader heb die kanker krijgt, dan wijkt daar alles voor en krijgt dat al mijn aandacht. Ik zet mijn bedrijf op een laag pitje, ik zet mijn sociale leven compleet stil, elke dag ben ik bij hem tot het laatste moment. Datzelfde geldt ook voor mijn zusje en voor mijn moeder (lees: papa’s ex vrouw, ook zij zat er elke dag. Zo hecht is mijn familie). Elke dag zit zijn huiskamertje vol met de mensen die bij hem willen zijn. Elke dag. De hele dag.

Als mijn oma op sterven ligt, ben ik er elke dag. Als een jaar een later opa op sterven ligt, elke dag. Wij zijn een klein maar ontzettend hecht gezin met onlosmakelijk sterke banden, hun dood doet dan ook fysiek pijn aan mijn lichaam. Toch moet ik er mee dealen, het is onderdeel van het leven. Ik struikel, klauter mezelf overeind en ga verder. Papa, de derde klap blijkt echter de genadeklap te zijn. Als een jaar na opa ook mijn vader dood gaat, ga ik dan ook in therapie omdat het verliezen van mijn kleine en dus bijna complete familie een dermate groot gat in mijn bestaan slaat dat ik hulp nodig heb dat een logische plek te geven. De pilaren waarop mijn leven is gebouwd, worden onder me weggeslagen. Maar juist omdat ik uit zo’n warm, liefdevol nest kom, weet ik me goed te herstellen en kan ik nu, twee jaar later, iets als een miskraam goed relativeren.

Er is nog een reden waarom ik deze miskraam niet zwaar heb beleefd en beschreven. Ik ben opgevoed door mijn moeder waar ik veel op lijk. Mijn moeder die bij me was toen ik scheel keek van de buikkrampen en me naar het ziekenhuis bracht. Mama die me tijdens mijn miskraam met tranen in haar ogen vertelde dat ze zich zo schuldig voelde omdat ze ooit met vijf maanden zwangerschap een abortus heeft moeten ondergaan. Onder dwang van haar toenmalige schoonmoeder. Voordat ze mijn vader ontmoette was ze getrouwd met een andere man en woonde in Indonesië. Ze was piepjong, had al een zoon van drie jaar oud en was opnieuw in verwachting geraakt maar kwam er pas laat achter. Haar dominante schoonmoeder vond nog een kind een slecht idee en bracht  haar naar een soort vroedvrouw, het was niet eens een kliniek. Ze wilde niet maar in die tijd deed je wat je familie je opdroeg, zeker in landen als Indonesië.

“Ik weet hoeveel pijn je had, lieverd. Ik vond het zo moeilijk om te zien dat je krom lag van de pijn. Ik heb het zelf ook gehad. Het deed ook zo’n pijn. Er werd zo hard op mijn buik gedrukt en zonder verdoving en zonder medische instrumenten werd de baby eruit gehaald. Het was een jongetje. Ik was verscheurd van verdriet. En nu wil mijn eigen dochter zo graag zwanger worden en het lukt maar niet. Nu is ze eindelijk zwanger en dan krijgt ze een miskraam. Terwijl ik mijn baby weg heb gegooid.”

De tranen rollen over haar wangen. Ik zie mama bijna nooit huilen. Ja, bij papa’s uitvaart geloof ik. Dat was voor het laatst. Ik zal niet eens beschrijven hoe de abortus in zijn werk ging, zo gruwelijk was het. Ze gaat verder.

“Ik ben altijd zo eigenwijs en ik luister naar niemand, doe altijd, verdorie altijd, wat ik zelf wil. Waarom heb ik nou juist die dag naar mijn schoonmoeder geluisterd? Elke dag schaam ik me en heb ik er spijt van.”

Ik kan niets tegen haar zeggen, mijn keel wordt volledig afgesloten door de brok die is ontstaan. Als ik het ergste heb weggeslikt weet ik toch iets lulligs uit te brengen.

“Mam, het is niet erg. Het kan jouw schuld niet. Je was zo jong en het was een andere tijd.”

Later, als ze door de complicaties van de abortus toch naar het ziekhuis moet, vertelt haar arts dat haar baarmoeder dermate is beschadigd dat ze geen kinderen meer zal krijgen. Op een dag, een jaar na haar abortus, wordt haar zoon ziek. Hij is bijna vier jaar. ’s Ochtends wordt hij ziek wakker, ’s middags wordt de koorts zo hoog dat hij blind wordt en voor het donker is hij dood. Hij sterft in het regenseizoen. Ze begraaft haar kind en zit de daaropvolgende weken elke dag in de tropische regenbuien met een parapluutje boven het grafje zodat hij niet nat wordt. En dan, niet veel later, gaat ze toch bij haar man en zijn bemoeizuchtige moeder weg, ontmoet ze mijn vader en raakt ze gelijk in verwachting van mij. Vier jaar later van Dewi. Eens per jaar droomt ze dat haar zoon haar heel hard knuffelt en dan wordt ze huilend wakker. Mijn hele leven heb ik extra mijn best gedaan geen asshole dochter te zijn. Dat kan ik niet maken naar hem want hij heeft maar vier jaar met haar gekregen en had graag meer tijd met haar gehad. Hij was minstens net zo gek op zijn moeder als ik ben en daarom voel ik me verplicht de tijd die hij niet met haar heeft gekregen zo goed mogelijk in te vullen.

Waarom ik dit allemaal vertel? Om te begrijpen waarom iemand bepaalde dingen zegt, moet je begrijpen wie iemand is. Om die reden geef ik een stukje uitleg over wie ik ben, waar ik vandaan kom, wat mijn familiegeschiedenis is, wat we mee hebben gemaakt en wie de mensen zijn die mij hebben gevormd en opgevoed. Wie ik ben, hoe ik praat, wat ik zeg, komt allemaal voor een groot gedeelte voort uit de humor, het sarcasme en de acceptatie van wat het leven brengt van mijn vader. Toen hij eenmaal terminaal ziek was, heeft hij dat zonder morren geaccepteerd. En tot het eind bleef hij grappen maken. Met humor de pijn verzachten, is iets waar wij goed in zijn. Als iemand hem voorzichtig vroeg of hij begraven of gecremeerd wilde worden, zei hij bloedserieus:

“Ik laat me frituren.”

Toen er in papa’s stamkroeg eens een portretreeks van vaste stamgasten werden geschilderd, werd zijn portret tussen de andere geëxposeerd. Samen met Dewi stond ik naast papa naar het zijne te kijken.

“Papa, het lijkt wel of ze je na drie weken hebben opgegraven.”

Ik heb mijn vader nog nooit zo hard zien lachen.

Het is grof. Recht in je bek. Rauw. Het is niet goed of slecht,  het is zoals wij dat doen en dat mag.

Dan de vechtersmentaliteit van mijn beresterke moeder die zo’n groot verlies met zich mee draagt maar zo vrolijk en liefdevol door het leven gaat. Maar ook haar onverwoestbare positiviteit, haar kracht en ook hier weer de humor.  Ook dat heb ik in me. En tot slot het relativeringsvermogen van beide ouders dat bij mij extreem sterk is ontwikkeld omdat het van beide kanten komt. En daarmee zijn we weer terug bij het begin ‘Choose your battles wisely’ en kun je battles vervangen door de dieptepunten van het leven.

Lang verhaal kort: mijn miskraam was daar niet een van. Leuk was het zeker niet maar het was ook geen rouwadvertentie waard. Daar ben ik eerlijk over en daar schaam ik me niet voor. Maar dan hoef je het toch niet zo te noemen? Jawel, want zo praat ik. Mijn oma, mijn opa, mijn vader, mama’s vreselijke abortusverhaal, haar overleden zoon… ja. Groot verlies. Mijn miskraam, niet zo groot. Het was een mis-kraam. Het is mis gegaan. Er is mij geen onrecht aangedaan, het is de simpele werking van de natuur, the circle of life. Als ik nog vijf miskramen krijg, zullen ze me misschien wat zwaarder vallen maar deze niet. Als er ooit wel een baby komt, dan zal ik daar net zoveel van houden als mijn ouders van mij houden. Ook als ik het een naaktslak noem.

Voor mensen die vonden dat ik psychische hulp nodig heb, no worries. Het gaat goed met me. Mijn sarcasme is geen dekmantel om te verbloemen dat ik eigenlijk een mental break down heb gekregen en de pijn niet kan verwerken, die heb ik niet. Mijn sarcasme is onderdeel van mijn humor, van hoe ik praat en van hoe ik schrijf. Wil je de gevoelige Angel? Die bestaat ook. Dan moet je de stukken even teruglezen over papa, opa, oma, Jagger, Maddox en Gekkie. En zet er maar een doos Kleenex bij.

Ik hoop dat ik op deze manier een beetje heb kunnen uitleggen waarom ik me op bepaalde manieren uitdruk. Als ik aan flarden lig, dan schrijf ik dat. Als ik moeilijke situaties anders aanpak, schrijf ik dat ook. Ik schrijf schaamteloos over aambeien zo groot als golfballen waar ik tot drie keer toe aan geopereerd moest worden, over dat een ik in blinde paniek een strip Norit naar binnen werk omdat ik niet weet hoe ik een drol uit mijn dichtgenaaide anus moet werken, ik schrijf over mijn eindeloze en vaak rampzalige datingcarrière, over alle ins en outs van mijn relatie met Hef, over hoe het is om papa aan kanker dood te zien gaan, ik schrijf tot detail over zijn sterven, over zijn uitvaart, ik schrijf over de meest genante momenten uit mijn leven en dat is allemaal lang niet zo grappig, meeslepend, ontroerend of scherp als ik me niet kan uitdrukken zoals ik ben.

Ok? Ok. High five!

Veel liefs en geniet van het asociaal lekkere weer de komende dagen.

Angel

Mr Wrong collageWil je af en toe een glimp van Mr. Wrong zien? Op mijn Instagram account post ik heeeel soms een kleine sneak peak. Dus als je wilt gluren… be my guest.

Liefs,
Angel

Volg:

100 Reacties

  1. Crista
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Oo..wat schrijf je dat heerlijk..!
    Gewoon zoals je bent en zo hoort het ook! Iedereen is anders!

  2. Jane Van der Steen
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ik ben normaal niet van de comments Angel maar na het toevallig lezen van dit stukje moet ik gewoon reageren. Weet niet eens of we wel familie zijn maar komen elkaar s, vooral laatste jaren, bij trieste gebeurtenissen tegen. Ik heb je leren kennen als een super slim, prachtig mooi mens. Vergeet je mooie toespraken, bij de begrafenis van opa en oma nooit meer. Je moeder is geweldig en inderdaad presteert ze het om zelfs op begrafenissen iemand de slappe lach te bezorgen. Lieve Angel je bent een topwife met een geweldige dosis humor maar vooral het hart op de juiste plaats. Doe de groeten aan je moeder en dewi

  3. Eunice
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Angel, je bent een pracht mens.
    Blijf vooral helemaal jezelf en laat ons mee genieten… ik kijk elke keer weer uit naar jouw mr wrong stukje. Eerlijk en rauw, wat niemand durft te zeggen zeg jij wél… en dat maakt het nu juist zo heerlijk. ❤️

  4. Charifa
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Angel je hoeft aan niemand uitleg te geven . Ik vind je manier van schrijven prachtig , ontroerend , grappig en alles er tussen in .
    Ik geniet van je verhalen en zal dat ook altijd blijven doen. Want zoals je al schrijft . Je schrijft over de echte dingen in het leven. De voor en de tegenspoed . En daarom vind ik jou zo’n prachtmens x

  5. Britt
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ik heb hier nog nooit een reactie achtergelaten, maar wil hier wél op reageren.

    Ook ik heb gemist wat de reacties op het vorige stuk waren, maar niemand verdient het om een hoop zooi over zich heen te krijgen omdat ze niet omgaat met een situatie zoals de norm is.

    Ik heb rond dezelfde tijd als dat jouw stukjes over de miskramen online kwamen zelf ook een miskraam gehad. Het was vroeg in de zwangerschap en wij konden dus aan ouders gaan vertellen niet dat we een kindje verwachten, maar dat ik met spoed de volgende ochtend een curretage moest ondergaan want de gynaecoloog vertrouwde het beeld op de echo niet. Wat ze weg hebben gehaald tijdens die ingreep is onderzocht en het bleek een mola-zwangerschap te zijn. Dat houdt in dat er geen vruchtje is ontstaan maar een woekering van placenta weefsel. Dit gebeurd bij slechts 1:2000 zwangerschappen en ik pas helemaal niet in de risicogroep. De nasleep duurt langer dan bij een “normale” miskraam; wekelijks bloedprikken tot de hormonen uit mijn lijf zijn en daarna 6 maanden maandelijks bloedprikken. Als alles goed blijft gaan mag ik daarna weer proberen zwanger te worden. Verdwijnen de hormonen niet dan moet ik opnieuw geopereerd worden en/of chemo ondergaan.

    En ook mijn man en ik pakken dit allemaal heel nuchter op. Het is jammer dat het mis is gegaan, maar ook ik rouw niet. Heb ik geen moment gedaan. Tuurlijk had je het anders gewild maar zo is het gewoon niet. En ik word ook best boos als mensen dan aannemen dat je je wel heel klote en depressief zal voelen. Niet dus. Wij hebben het zelfs niet aan veel mensen vertelt. Alleen aan degenen die het moesten weten (werkgevers, directe familie, en 2 vrienden). Ik zou me haast schuldig voelen als ik aan mensen zou moeten vertellen dat ik een miskraam heb gehad maar dat het echt prima met me gaat.

    Lange reactie maar moraal van mijn verhaal: iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om, en alle gevoelens zijn terecht en oké. Ook als dat betekent dat je er niet zo verdrietig van bent als dat er van je verwacht wordt. Of dat je het rationeel kan bekijken in plaats van dat je overloopt van emoties.

    • Britt
      28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

      Met vroeg bedoel ik dat ik 9 weken zwanger was toen ik naar het ziekenhuis moest.

  6. Myriam
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    De woorden over je moeder raakten mij.
    Zo herkenbaar. Wat zijn moeders toch sterk. En jij ook!

  7. Kim
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ieder verwerkt dingen op zijn/haar eigen manier en daar heb ik respect voor. Naar dat mensen zo negatief hebben gereageerd. Maar het is verdomd makkelijk om er van alles uit te gooien op het internet en er niet bij na te denken.

    Het verhaal van je moeder deed wel iets met me. Ik kan me niet voorstellen hoe dat moet zijn geweest voor haar, maar het lijkt me zo heftig. Wat is ze een sterke vrouw die ook sterke vrouwen heeft groot gebracht en opgevoed.

    Mocht je nog zwanger willen worden, dan hoop ik dat je snel weer zwanger wordt en het dan geen miskraam wordt.

    Bedankt dat je altijd zo open en eerlijk bent. En voor niemand een blad voor je mond neemt en gewoon zegt waar het op staat. Je bent een topwijf(fie)

  8. Karin
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Het is zeker hard hoe je de dingen omschrijft. Maar ik denk dat er best veel mensen zijn die zo Dior t leven gaan. Die niet zoetsappig in elkaar storten aks iets tegen zit. Ik vind t persoonlijk fantastisch om te lezen en ben blij dat je zo sterk in je schoenen staat. Applaus!!

  9. Denise
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Wat vervelend dat er zoveel nare reacties waren..dat heb ik helemaal niet meegekregen. Vond het juist heel persoonlijk beschreven. Iedereen mag zijn/haar verhaal beschrijven zoals ze het voelen. Als jij eerlijk beschrijft dat je het op deze manier hebt beleefd dan moeten mensen dat gewoon accepteren en respecteren. Ik vind het echt heel knap hoe je zo open verteld over je familie en de geschiedenis daarvan. Heel veel respect!

    X

  10. Linda
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Je hebt alle recht om dingen op jouw manier te beleven en verwoorden. Ik snap dat je de neiging hebt om dan het een en ander recht te zetten of je te verantwoorden, maar dat is wat mij betreft niet nodig. Ik blijf je met veel plezier volgen!

  11. Nathalie
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Wat rot dat je je bijna moet verexcuseren hoe jij je eigen leven ervaart. Ik ben blik dat je het met ons wil delen want ik vind het vaak zo grappig of mooi dat ik er een gelukkiger, al dan niet beter mens van word.

    Ps; je mam met dat parapluutje, arme arme mens :( <3

  12. 28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Je had het helemaal niet hoeven uitleggen….

    Ik vind het ronduit shocking wat sommige mensen aan commentaar geven. Als ze jou een beetje volgen dat weten ze wat je schrijfstijl is en daarbij ook hoe je in het leven staan. Vol passie vind ik het. Je laat mij huilen en lachen in 1 artikel. Never change who you are. You rock met je bek! ❤❤

  13. Chantal
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    ❤️Voor jou.
    Je weet toch!

  14. 28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Jii maakt mij altijd aan het lachen zelfs als het om serieuze zaken gaat zoals je miskraam. Ik heb dat lachen elke dag nodig omdat ik ziek ben, nooit meer beter word en gek word van al die klote onderzoeken. Ik heb 2 bloedmooie kinderen gekregen met maar 1 eileider na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Heb daarnaast nog 2 miskramen gehad en nu is mijn baarmoeder met 2 keizersnedes naar z’n grootje. Toen ik voor onderzoek naar de gyneacoloog ging om te kijken of ik nog een 3e kindje kon krijgen was dit de 1e keer dat mijn man niet meekon. Dus ging mijn zusje mee en had geen idee hoe een inwendig onderzoek ging bij de gyneacoloog. Daar hebben we enorm om gelachen want de beste man had haar in een stoel gezet terwijl ze vanaf daar recht in mijn punani kon kijken. Toch dus maar naast me komen zitten. Ze vroeg zich ook af waarom ik een jurk aanhad….na het uitkleden en ik in mijn jurk in de beugels ging liggen snapte ze pas waarom. Zodat ik niet in m’n blote ass de onderzoekskamer binnen hoefde te lopen. Toen werd er zo’n soort condoom om dat echoding gedaan schoot ze in de lach en toen het licht uitging riep zij keihard: licht uit spot aan….en dat gebeurde natuurlijk ook en dus weer de slappe lach. Toen de beste man vertelde dat mijn baarmoeder naar de klote was en ik als advies kreeg niet meer zwanger te worden riep ik meteen: naja dan nemen we een puppy (was ook al bekend maar leek me prima dat toen te roepen) Dus zusje lag helemaal dubbel en de gyneacoloog en de co-arts (jong ventje die ook tussen m’n benen meekeek keken elkaar aan alsof we gek waren terwijl deze gyneacoloog normaal zelf altijd veel grappen maakt. Dit keer was hij serieus want de uitslag was natuurlijk niet zo leuk….
    Daarna in het kantoortje was ik toch even stil en gaf zusje de gyneacoloog de info die hij me vroeg en toen we naar de auto liepen heb ik pas gehuild. Ik heb altijd een groot gezin willen hebben en 2 was dus de max…..ben nog steeds blij met wat ik heb maar vind het soms ook nog best moeilijk….maar goed. Life goes on en ik zeg nu ook dat het zo had moeten zijn nu ik zo chronisch ziek ben. Had nu nooit voor een 3e kunnen zorgen.
    Dan de miskramen…..janken janken en nog eens janken maar met miskraam in mijn buik een optreden gedaan want tja die mensen hadden de band met mij als zangeres geboekt dus ik ging…met een hoop maandverband. En bij een andere miskraam had ik ‘s ochtends een curritage met een roesje en ‘s avonds stond ik met de band in een mega feesttent te zingen. Ik kijk er wel anders tegenaan dan jou Angel maar iedereen verwerkt en gaat ermee om zoals dat bij haar past. Ik ben 5 keer zwanger geweest en heb de 2 mooiste Indootjes van de wereld. Ik mag in mijn handen knijpen dat ik deze 2 heb gekregen……
    Jij hoeft je van mij niet te verontschuldigen over hoe je ergens mee om gaat en hoe je iets wel of niet hoeft te verwerken. Ieder zijn eigen. Maar ik vind het ongelooflijk grof dat er mensen zijn die gezegd hebben dat jij nooit geen kinderen moet krijgen enz. Bah wat een idioten zeg.
    Dit bericht met uitleg had van mij dan ook niet gehoeven maar zegt al genoeg over het commentaar wat je hebt gekregen. Blijf en schrijf zoals je bent want 1 keer in de 2 weken maak je mijn klote leventje qua lichaam vreselijk aan het lachen om je schrijfstijl. Dus blijf dit vooral doen!!!
    Liefs Marieke
    Sassy-ness ♡

    • 28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

      Sorry….
      Beetje lange reactie geworden…..

  15. Britt
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Wauw, wat ben jij een topwijf!!!

  16. Marie
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    ik ben gewoon een beetje emo na het lezen van je blog.
    Topper ben je.

  17. Amke
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Je vorige stuk heb ik ademloos gelezen..
    Mijn miskraam duurde 5 weken en ben met pijn in m’n lijf gaan werken. Ze verklaarde me voor gek.
    Iedereen verwerkt op zijn eigen manier.
    Je bent stoer, je bent sterk.
    Wees daar blij mee!

  18. Anna
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Respect,

    Ik vind je echt bijzonder en een powervrouw!

  19. Caroline
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Lieve Angel, je bent een fantastisch mens. Ik vind het geweldig om je blogs te lezen en haal veel lering uit hoe jij dingen omschrijft en met dingen om gaat. Niets dan respect voor jou, je bent een topper en ik hoop dat er nog heel veel leuke, spannende, genante en rauwe blogs van je komen!

  20. Demi
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Prachtig mens, niks aan veranderen

  21. evelien
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Wat een vreselijk verhaal over je moeder… Ik vind het belachelijk dat er op je vorige stuk zoveel negatieve reacties zijn gegeven. Maarja, holle vaten klinken het hardst ;) Ik geniet van je verhalen en schrijfstijl!

  22. Norma
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ik respecteer mensen die na 20 jaar nog steeds de dag herdenken dat ze hun ongeboren kind hebben verloren. Ik hoop dat mensen mij ook accepteren als ik zeg was een ei… Ik ben minimum inkomen jij wat hoger jij noemt het een oester😉
    Ieder zijn manier van verwerken toch

  23. Cyrille
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Respect om uitleg te geven waar je eigenlijk geen verantwoording schuldig bent. Jij bent wie je bent en je doet wat je doet. Ik snap je humor. Ik hou van je humor. Ook in de slechte tijden. Sarcasme maakt alles altijd beter. Het relativeerd. Jammer dat niet iedereen dat snapt of kan begrijpen dat niet iedereen hetzelfde is.

  24. Nina
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Niets dan respect voor jou

  25. Laura
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Prachtig Angel, werkelijkwaar…je bent een echte ECHTE! Top wijf!

  26. joy
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Fijn dat je het zo omschrijft.

    Toen ik na mijn miskraam de volgende dag gewoon weer aan het werk ging en tussen neus en lippen door melden dat het mis was gegaan werd ik nog net niet dood gekeken.

    Alsof je bij een miskraam MOET rouwen en getraumatiseerd moet zijn, en 4 weken in hoekje moet liggen janken. Want als je dat niet doet, dan zal er wel iets goed mis met je zijn.

    Sowieso is het al erg vervelend als anderen je vertellen hoe je je moet voelen, maar zeker met dit soort persoonlijke kwesties is het ronduit onbeschoft en bijzonder laag bij de grond.
    Ik hoop dat diegene die hier vervelende reacties achter hebben gelaten de laatste keer, zichzelf nu eens even heel flink achter de oren krabben

  27. Aileen Troost
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ik vindt je top en lees je verhalen met veel plezier!
    Jammer dat er mensen zijn die perse hun shit-mening de digitale wereld in willen gooien.
    Er is niks mis met jouw manier van schrijven, dit is wie jij bent en dus is er niks mis met jou!

    Ga zo door en blijf je prachtige zelf❤️

  28. Judith
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Hulde! Amen! Held! Voorbeeld!
    X

  29. Michele
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Zo eeh, ik had de negatieve reacties vorige keer volledig gemist.. ik vond het net heel ontroerend hoe je erover schreef… en ik snap je ook volledig dat je je hier niet dooe uit je lood hebt laten slaan, gelukkig maar. Was dat wel zo geweest dan ook heel begrijpelijk, maar idd je hoeft niet te doen alsof als dat nu eenmaal niet zo is. Ik vind je een hele sterke vrouw en kan je “rauwe” stijl van schrijven erg apprecieren. Als jij je er goed bij voelt bij er zo open over te schrijven, blijf dat dan zeker doen!!

  30. Eva
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Had niet meegekregen dat je zo’n shitstorm over je had meegekregen. Jammer dat de haterade weer zo sterk was. Niks van aantrekken (makkelijker gezegd dan gedaan), ik lig nog altijd strak om je stukken en denk zeker niet dat je psychologische hulp nodig hebt, geen kinderen verdient of iets anders kansloos. Ga zo door.

  31. Miranda
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ik reageer normaal nooit (ik stalk alleen lol) maar in dit geval wou ik even laten weten dat het jouw leven is, en het zijn jouw gevoelens, en daar heeft niemand wat mee te maken.
    Dus als iemand zich daardoor op z’n teentjes getrapt voelt (waarvan ik het idee heb dat tegenwoordig iedereen zich om het minste of geringste beledigd voelt), dan moeten ze gewoon niet verder lezen en zich met hun eigen problemen bezig houden.

  32. Liane
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Hulde voor jou, echt niks dan hulde.
    Jij gaat er mee om zoals jij er mee om gaat. Niemand heeft daar wat mee te maken. Dan worden ze er maar ongemakkelijk van. Iedereen dealt met shit op zijn/haar manier. Kan die manier je wel niet aanstaan, hoef je niet meteen iemand finaal de grond in te stampen. Jammer altijd.

    Gelukkig blijf jij altijd bij jezelf en laat je je ook niet uit het veld slaan.
    Wel een hele dikke knufffel, sowieso naar je moeder. Wat moet dat verschrikkelijk zijn geweest.

  33. 28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ik denk dat soms dat veel negatieve comments misschien komen van de mensen die niet het verhaal vanaf dag 1 volgen, want anders hadden ze je humor wel begrepen.

    Ik ben blij dat je het stuk in ieder geval weer lekker online hebt geplaatst en het is jammer dat je je eigen manier van uiten moet verdedigen, maar hopelijk begrijpen mensen je schrijfstijl nu beter en anders rotten ze maar een end weg nou, haha :p

  34. Jen
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Oja en je haar zit ook altijd teeee goed! Moest k nog ff kwijt:)

  35. Jen
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ik hou van je eerlijkheid, humor en je rauwe randje;) lkkr jezelf blijven en VOORAL blijven schrijven voor ons;)

  36. Soraya
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ik reageer eigenlijk nooit maar ik kan het niet begrijpen dat mensen zo hard voor elkaar zijn.
    Wel mooi van je dat je het wilt uitleggen en een stukje achtergrondinfo schrijft, dat siert je.
    Verder is het jouw leven, jouw ervaring. Ik heb bewondering hoe jij hiermee omgaat en hoop dat een gezonde en gelukkige zwangerschap je ook gegund is.

  37. Betty
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    👏👍

  38. Emma
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    You go angel! Gelijk heb je.
    Iedereen gaat anders met dingen om en ervaart dingen anders.
    Ik heb zelf ook een miskraam gehad( kom ik weer :’) ) en ik ben erna ook verder gegaan met mijn leven en heb de knop ook snel omgezet.
    En ja er zijn ook mensen die dan 3 weken hun bed niet uitkomen en al moeten huilen bij een zwitsal reclame.
    En dat is ook oke. Iedereen gaat anders met dingen om.
    Ik vind het heus ook wel erg wat ons is overkomen maar blijf er niet zo in hangen.

  39. Maja
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Mooi Angel, je weet me altijd te raken.

  40. Tia
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Wat een mooi, open en oprecht artikel! Ik las je vorige stuk en vond de reacties eronder soms beschamend.. iedereen ervaart een gebeurtenis anders en gaat er op een andere manier mee om. Vervelend dat mensen oordelen omdat je niet op de “standaard” manier reageert. Mooi om te zien dat je met dit artikel juist die mensen een kijkje geeft in jouw karakter, hopelijk maakt het hen ook meer open en begripvol!

  41. cha*
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Amen !

  42. Lesya
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ik kan het me sowieso niet voorstellen dat iemand ooit kritiek op jou zou kunnen uiten. You’re da bomb! Je bent een mens, van liefde gemaakt en een combinatie van de mooiste karaktereigenschappen die je ouders bezaten. Girl, you’re amazing & je zou jezelf nooit tegenover iemand hoeven verantwoorden over wat voor een prachtmens jij bent! Liefs voor jou en Hef samen

  43. Bodine
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    💕👏

  44. Anna
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Wat een heftig stuk! Wat je moeder heeft meegemaakt is echt ongelooflijk triest. Menig zou er depressief van zijn geworden. Ik begrijp je nuchtere houding wat betreft je miskraam. Natuurlijk is het jammer, maar zo lost de natuur nu eenmaal ‘foutjes’ op. Hoe pijnlijk het ook is. Ik weet zeker dat je volgende zwangerschap voorspoedig zal verlopen. Nog eventjes geduld, maar het komt wel goed. Een tip: als je nu al last hebt van aambeien, wacht maar tot je zwanger bent. Dus.. eet zo gezond mogelijk en beweeg veel, zodat je goed naar de wc kan!! Zo voorkom je ze, maar daar weet je inmiddels wel veel van af denk ik ;)

  45. 28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Heerlijk einde!! Je bent wie je bent en daarom lees ik jouw artikelen graag!

  46. Syl
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ergens is het te zot voor woorden dat je je moet verdedigen. Jij mag voelen, denken en zeggen wat jij wilt.
    Mensen moeten eens stoppen met andermans keuzes en denkbeelden op zichzelf te projecteren.
    Want ja als je iets op een andere manier doet, denkt of zegt dan hun… dan ben je wel heeeeel raar en heb je hulp nodig.
    (Een miskraam is in mijn ogen gewoon de natuur die zijn werk goed doet, hoe verdrietig dat voor sommigen wellicht ook is)

    Sommige mensen zijn zo vastgeroest in hoe het zou moeten, dat ze vergeten dat het ook anders kan. Er kunnen 5 mensen in dezelfde situatie zitten en alle 5 zullen ze er anders mee omgaan.

    Met het miskramen verhaal… ik ken een vrouw van half 50 die geen kinderen kon krijgen. Die vond dat zo erg dat haar huwelijk er onder ging lijden… en vervolgens wil ze niet in een buurt wonen waar jonge gezinnetjes met kinderen wonen. Kinderen in de supermarkt tegenkomen wordt haar al teveel.

  47. Nicole
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Wat een spirit, you go girl! ❤️

  48. W
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

    Ik zit elke zondag weer te wachten op je column! Je schrijft zo leuk 😆 Ik ben blij dat het goed met je gaat en je hebt helemaal gelijk… iedereen verwerkt het op zijn/haar eigen manier 😘

  49. Claudia
    28 mei 2017 / zondag, 28 mei 2017

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *