Win! 3 x €25 Boekkado

In mijn vorige artikel over mijn nieuwe designboekenkast hebben jullie kunnen zien dat ik enorm veel van lezen houd. Voor mijn bezoekers die net als ik ook gek zijn op lezen heb ik nu een leuke winactie gehosselt, namelijk 3 x een Boekkado t.w.v. €25! Boekkado is de enige online boekenbon van Nederland. Gezien de meeste boeken €19,95 of €24,95 kosten kun je in elk geval één nieuw boek naar keuze aanschaffen met deze prijs.


Wat moet je doen om kans te maken? Heel simpel. Hieronder ben ik begonnen met een zin:

“Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek….”

Maak de zin af in een comment en laat hieruit meteen weten welk GENRE boek jou het meest aanspreekt. Maak de zin dus lekker spannend, romantisch, sci-fi, oorlogachtig, weird of verdrietig af, wat jij wilt. Als het maar duidelijk is om wat voor soort boek het gaat.

Nog even de ‘regels’ op een rijtje:
– Maak de zin af in een comment.
– Meedoen kan t/m volgende week 31 januari 2012, 00:00 u.
– Het Boekkado van €25 kan alleen ingewisseld worden via Boekkado.nl
– Bij het inwisselen betaal je altijd nog extra €1,95 verzendkosten
Boekkado.nl verzend alléén binnen Nederland

Succes iedereen! Ik ben heel benieuwd naar jullie comments! Als je nog even geen inspiratie hebt voor je zin, kijk dan even op Boekkado.nl – ze hebben enorm veel boeken waar je vast wel wat mee kan.

Until next time,
Serena Verbon

 

Volg:

230 Reacties

  1. lisanne
    29 januari 2012 / zondag, 29 januari 2012

    eej meid
    wat weer een superactie, geweldig
    dat vinden er wel meer aan de hoeveelheid reacties te zien ;-) suc6 met lezen en hier is de mijne

    “Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek- ditkon toch niet marry was allang overleden, maar toch stond ze daar..

    xxx

  2. 29 januari 2012 / zondag, 29 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en een MEGA boekkado bon voor zijn huis zag liggen.

  3. Hande
    29 januari 2012 / zondag, 29 januari 2012

    “Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek….”
    Hij zag het weer. De menigte zwarte vogels die tussen de wolken naar hem toe vlogen. Dezelfde vogels met de rode ogen uit zijn dromen die hem waarschuwden voor de grote ramp. En welke alleen hij ze kon zien.

    Mijn favo genre is sci-fi, psychologische thrillers & fantasy :)

    ^sorry, dit is de betere versie, de vorige kan je verwijderen :x

  4. Hande
    29 januari 2012 / zondag, 29 januari 2012

    “Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek….”
    Hij zag het weer. De menigte zwarte vogels die tussen de wolken naar hem toe vlogen. Dezelfde vogels met de rode ogen uit zijn dromen die hem waarschuwden voor de grote ramp. En waarover niemand in hem nog steeds niet geloofde.

    Mijn favo genre is sci-fi, psychologische thrillers & fantasy :)

  5. Ann-Sophie
    29 januari 2012 / zondag, 29 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en werkelijk op het Djemaa El Fna plein in Marrakech was beland. Hij werd verleid door haar geuren en smaken. In deze mystieke stad genieten de mannen van een glaasje muntthee terwijl de vrouwen, soms gesluierd in prachtige kleuren, goedkope goederen van de souk proberen te bemachtigen. Slangenbezweerders, straatartiesten en muzikanten met hun Oosterse klanken, proberen de toeristen te verleiden terwijl de verhalenvertellers het verleden terug tot leven brengen. Van het ‘plein des doods’ waar vroeger excuties plaatsvonden, is niets meer te merken. Plots wordt deze drukte rustiger wanneer de muezzin het gebed vanuit de minaret van de Koutoubia moskee oproept. Joshua bestudeert de met fijne inscripties versierde minaret terwijl de muezzin hem betoverd met zijn stem. Toeristen kijken de gebukte mosslimmannen sprakeloos aan en vragen zich hoogstwaarschijnlijk af wat ze zo aandachtig aan het zeggen zijn. Joshua kon deze prachtige taal al een beetje verstaan, hij wist dat ze een bepaald aantal keer de heilige zinnen ‘Allah is de grootste’ en ‘Ik getuig dat er geen God is dan Allah’ moeten opzeggen voor hun gebed. Wanneer ze het gebed afsloten met ‘Er is geen God dan Allah’ kreeg hij een rilling door zijn lichaam, in de verte zag hij het Atlasgebergte en dacht aan de kamelen en volbeladen ezels.

  6. Anita
    29 januari 2012 / zondag, 29 januari 2012

    “Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek…. en later toen hij buiten was, zijn neus evenmin. Nog nooit eerder had hij zo’n heerlijk ruikend en lekker uitziend pastagerecht ervaren. “Laten we beginnen met eten”, zei zijn vrouw, die al was gaan zitten bij de tuintafel.

  7. 28 januari 2012 / zaterdag, 28 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en vaagjes een mysterieus figuur in zijn richting zag lopen. Het leek een jongen, rond de twintig, met een ietwat ruig uiterlijk. Toen hij onder zijn raam stond en het maanlicht recht in zijn gezicht viel, merkte Joshua de scherpe, glimmende hoektanden van de jongen op. Zijn ogen waren rood omrand, alsof hij eeuwen niet geslapen had, en zijn mond vormde een kleine glimlach. Voordat Joshua een woord kon uitbrengen sprong hij op hem af, sloeg hem achterover en werd het donker voor zijn ogen.

  8. desima
    28 januari 2012 / zaterdag, 28 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek….met gierende banden en loeiende sirenes scheurde de politiewagen de hoek om. Hij kon de geur van smeulend rubber bijna ruiken toen de auto voor zíjn deur stopte. waar moest hij zijn vermoorde moeder verstoppen!!!! zo snel had hij geen schone kleren aan en had hij zich niet van top tot teen gewassen …..

  9. Anne
    28 januari 2012 / zaterdag, 28 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het keek en dat hij zijn vriendin op de grond zag liggen bij de winkels. Hij sckrikt zichzelf kapot! Maar als hij verder kijkt ziet hij al dat bijna alle winkels 70% korting hadden.
    Xxx

  10. Gerda
    28 januari 2012 / zaterdag, 28 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en daar al die straathonden zag lopen… Wie heeft ze uit hun hokken gehaald en weer op straat gelaten? Hij kleedde zich aan, ging naar beneden en ging naar buiten om te kijken wat er nu weer was gebeurd. De honden kwamen op hem afgevlogen, Joshua schrok ervan, maar vermande zich en begon ze kalm toe te spreken. Ja, hij wist dat ze soms gevaarlijk konden worden, maar ze kenden hem al een beetje en deden niets anders dan blaffen. Hij liep naar het hek en zag een briefje hangen..Hij pakte het briefje en las wat erop stond. ….OPROTTEN…jij en je honden! Joshua keek om zich heen maar zag niemand. Hij was hier gekomen met zijn missie….maar in dit duistere land en die mensen waarvan ze hem in het begin al in de gaten hielden, kon dit uitlopen op een gigantisch drama…Nee, dat mocht zeker niet gebeuren. Terwijl hij verder liep hoorde hij ineens een aanhoudend geluid…een jankend geluid..zo intens en zo erbarmelijk dat hij er kippenvel van kreeg…neeeee…dit kon niet waar zijn!!!

    Heel even heb je mogen leven,
    het lot was niet aan jou besteed.
    Ik had je zoveel liefde willen geven,
    een noodlot wat je nooit vergeet…..

  11. Leonie
    28 januari 2012 / zaterdag, 28 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek … en zijn grootste fan serena van beautylab.nl zag lopen Hij kon niet wachten om naar beneden te gaan.. Maar.. Hij was te laat Ze was de hoek al om.

  12. Bea
    28 januari 2012 / zaterdag, 28 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek ziet hij daar een postbode met een Boekkado van €25 euro dus ging hij snel naar de brievenbus ,wat was hij blij

  13. Chiara
    28 januari 2012 / zaterdag, 28 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek. Ze ging echt. Echt weg. Het meisje waavan hij altijd zoveel had gehouden.. Ging weg. De laatste woorden die ze tegen hem zei, gonsden door zijn hoofd..
    ‘Ik begrijp je, Joshua. Ik zal gaan, en niet meer terug komen. Maar ik wil dat je dit weet. Waar ik ook heen ga, wat ik ook doe, ik zal je nooit vergeten, en altijd van je blijven houden.
    Plotseling, besefte Joshua wat hij had gedaan, wat hij weg had laten gaan; Het meisje van zijn dromen.

  14. Fre
    28 januari 2012 / zaterdag, 28 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en zag zijn vader uit de auto stappen.Bijna drie jaar geleden had hij hem ook op die manier zien vertrekken,alleen was hij toen te jong om te begrijpen dat papa voor een paar maanden weg was aan het gaan en zijn vader wist niet wat hem nog te wachten stond….

  15. Lieke Melssen
    28 januari 2012 / zaterdag, 28 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek…. iedereen liep weer vrij over straat, vierde feest, was blij, emotioneel en vooral heel gelukkig.. Zou de oorlog dan nu eindelijk écht voorbij zijn? Zou er een einde zijn gekomen aan alle ellende? Hij werd snel uit zijn droom geholpen toen hij badend in het zweet wakker werd door een harde knal….

  16. Nathalie Bosman
    27 januari 2012 / vrijdag, 27 januari 2012

    “Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek….Daar stonden ze dan, de cameraploeg van de postcodeloterij, het zal toch niet waar zijn ! Zou hij dan eindelijk die grootte geldprijs gewonnen hebben. Al in zijn hoofd het geld uitgevend, liep hij naar beneden om de deur open te doen…….

  17. stephanie
    27 januari 2012 / vrijdag, 27 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en daar zijn vriendin met zijn beste vriend zag zoenen!

  18. Lenne
    27 januari 2012 / vrijdag, 27 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en daar het knapste meisje ooit zag staan. Maar wacht, had hij haar niet eerder gezien? Iets in haar gelaatstrekken deed hem denken aan een vervlogen herinnering, een lang vergeten droom. Plotseling herinnerde hij het zich. Wat was hij een dwaas geweest! Het was dat meisje van die site over beauty waar zijn vriendin zo vaak op keek. Toch raar dat ze daar opeens stond…

  19. Claudia
    26 januari 2012 / donderdag, 26 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en zijn moeder daar zag. Daar lag ze, in kleine stukken. Eindelijk hadden ze haar gevonden. Hij wist niet wat hij moest doen. Het was nooit zijn bedoeling geweest om zo’n fout te maken. Zijn bloedeigen moeder had hem zo vernederd en in haar slaap had zij hiervoor moeten boeten.

    Ze hebben haar gevonden. Maar niet alleen dat, maar ook het bewijs. Uren graven in de diepte van de nacht had hem niet lang genoeg gegeven om te vluchten. De grond waaronder ze lag had zich gevuld met maden en verraadde waar haar graf was.

    Sh*t, ze hebben haar gevonden! Joshua, vlucht!

  20. mijke
    26 januari 2012 / donderdag, 26 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek , beneden stond zijn vriend met op de arm een enorme teek!

  21. 26 januari 2012 / donderdag, 26 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek, alweer de postbode met een pakketje voor Mandy! En wat zit erin? “zucht, weer een boek..”

    Ik lees alles wat los en vast zit ;)

  22. Mylaine
    26 januari 2012 / donderdag, 26 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek. Hij was er echt, hij had het overleefd. Toen hij het verhaal hoorde over de fluisterende stemmen had hij gedacht dat het een spookverhaal was, maar ze waren er daadwerkelijk geweest. Ze hadden hem bijna van het pad geleid naar de dood, precies zoals in de verhalen!
    Hij had alles te danken aan de man met de angstwekkende hond, die had hem immers naar het kasteel gebracht. Die hond.. ‘brrr’ hij kreeg het al koud als hij er alleen maar aan dacht.
    “Is niets hier dan normaal? Vogelverschrikkers die tot leven komen, fluisterende stemmen die je leiden naar de dood… Zijn alle verhalen dan toch waar?”.

    Joshua keek nogmaals uit het raam, zag hij daar wat bewegen? “Ja hoor… komen de bomen nu ook al tot leven?” zei hij lachwekkend. Maar nee, een boom was het niet bepaald. Wat was die schaduw toch?
    Opeens verschenen er 2 lichtpunten in de schaduw, alsof er een paar enorme ogen je aankeken. Maar dit waren niet lieflijke ogen, nee zeker niet. Het ding, de schaduw, het leek wel kwaad! Het gaf Joshua een koud, angstig gevoel. Hij was blij dat hij veilig in het kasteel zat, waar de schaduw niet op hem af kon komen… toch?

    Plotseling hoorde hij een afgrijselijk gegil, alsof iemand vermoord werd. Hij keek nogmaals naar de plek waar de schaduw zat, maar de schaduw was er niet meer. Joshua’s nekharen gingen overeind staan. Een angstig gevoel bekroop hem, was er iets achter hem? Hij draaide zich om en staarde in twee enorme lichtgevende ogen.
    Plotseling werd alles zwart…

    Ik hou heel erg van fantasy met een mix van romantiek, spanning en mysterie. Als ik een boekenbon zou winnen zou ik een boek kopen van mijn favoriete schrijfster, Juliet Marillier. Ik moet namelijk nog 5 boeken in totaal en dan heb ik al haar werk :D

  23. Sharon
    26 januari 2012 / donderdag, 26 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en zag dat het regende. Het was al de hele week mooi weer geweest, de zon had aan een stuk door geschenen. En nu regende het. Niet te geloven.

  24. Suzanne
    26 januari 2012 / donderdag, 26 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek.. en zijn grote liefde met een pistool op hem af zag komen. Wat had hij gedaan dacht hij bij zich zelf, het was maar een onschuldig sex spelletje vond hij zelf

  25. 26 januari 2012 / donderdag, 26 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en zag dat zijn vertrouwde straat veranderd was in een regenwoud waar veel vreemde wezens schuil in gingen. In een nacht waren zijn eerdere nachtmerries levensecht geworden.

    Ik houd van Fantasy/thrillers :). Super leuke winactie trouwens en het concept kon ik nog niet. Leuk om eens cadeau te geven!

  26. Irma
    26 januari 2012 / donderdag, 26 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek. Hij stond op en begon moeizaam te lopen, pakte de koffer met de dagboeken, en verliet het pension via de zij-ingang.

    Ik hou van literatuur met veeeel open plekken:)

  27. 26 januari 2012 / donderdag, 26 januari 2012

    …… Keek uit het raam en kon zijn ogen niet geloven hij had het gevoel alsof al zijn adem uit zijn borstkast werd geramt. De lichten in het vliegtuig vielen uit hij zag nog net het gezicht van de vrouw voor zich…. Haar ogen waren gevuld met angst. Ik voelde dat we daalde steeds sneller ik keek uit het raampje en zag het zwarte water op me afkomen. Sorry erg lang ik kreeg ineens inspiratie :D en nu ik toch aan het typen ben ik heb je bij deze gekroond tot de DIY qween van beauty land! X oja ik hou van science fiction boeken. En boeken waar veel gevoel in zit

    • Auukje
      26 januari 2012 / donderdag, 26 januari 2012

      Oeps tussen daalden en stteds moet een coma

  28. Helen
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Ik doe mee!

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek. Daar, in de wilgenboom tegenover zijn slaapkamer, zat een grote raaf.
    “Raaf!” gilde Joshua. “Eindelijk ben je teruggekomen! Vertel me over je tocht naar het oosten!”
    Maar de raaf gaf geen antwoord. Joshua knipperde verbaasd. In zijn hart had hij de sprekende raaf al lang geaccepteerd als iets doodnormaals; een gegeven dat hem niet veel vreemder toescheen dan het verdwijnen van de zon en het opkomen van de maan. Hij begreep niet waarom de raaf nu weigerde te praten, terwijl hij voorheen zo welbespraakt was geweest.
    “Raaf?” herhaalde Joshua, zijn stem brekend van verdriet.

    (Genre: magische realisme)

  29. Amal
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en een prachtig meisje zag langs lopen. Zwart lang haar, groene ogen en een lief gezichtje. Hij wil wat tegen haar zeggen om alleen haar stem te horen. Haar prachtige stem. ‘Hee, kan je me helpen. Mijn sleutels zijn gevallen. Ik zie ze vanaf hier niet.’ Dat meisje komt dichterbij, totdat ze onder het raam staat. ‘Ik zie niets’, zei ze. ‘Ik kom naar beneden’. Als hij de voordeur opentrekt ziet hij haar zoeken. Joshua voelt zich even schuldig, maar als hij haar aankijkt waait het gevoel weg. ‘Bedankt dat je mee wil zoeken, ik ben Joshua’. ‘Geeft niets, doe het graag. Aangenaam ik heet Marissa’. Na even te hebben gebabbeld laat Joshua stiekem zijn sleutels vallen. Marissa zegt ‘zullen we verder zoeken’. Na even te hebben gezocht hoor ik Mariss, ‘ik heb ze!!’. ‘Aah gelukkig, heel erg bedankt. Zullen we even wat gaan eten. Om je te bedanken?’. ‘Uhm, ik weet het niet. Moet eigenlijk weg’. ‘Marissa, ik ken een heel lekkere tentje, die de lekkerste taartjes van heel Nederland verkoopt’ zegt Joshua. ‘Haha, dat kan ik niet weerstaan. Het is net als de zomer zonder winter, de pasta zonder saus, de moeder zonder kinderen, Serena zonder make-up als hobby. ‘Huhh wat, wie is Serena?’ ‘Dat leg ik je een andere keer wel uit’ zegt Marissa.

    HAAAAAAAAAAAAH, ze wil me nog zien. Okee, kalm, kalm. Wees jezelf, dit wordt perfect.

    ‘Kom je’ hoor ik haar vragen. ‘Jup let’s go’.

  30. 25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en een woeste draak tegen een bonenstaak in de tuin op zag klimmen. Nieuwsgierig opende hij het raam. De draak keek hem aan. “Joris?”, grauwde hij, terwijl zijn hete adem Joshua’s haar deed wapperen.
    Aha. “Sorry, ik ben Joshua. Niet Joris en de draak, en niet Joris en de bonenstaak.”
    De draak brulde woest, en spuugde een kolom van vuur de lucht in. De gordijnen sisten van de hitte. “Verdorie! Dat is al de zoveelste keer!”
    Zonder Joshua nog aan te kijken spreidde hij zijn gigantische vleugels en hij vloog weg. Op hetzelfde moment kromp de bonenstaak weer terug naar zijn oorspronkelijke vorm – een bedje tulpen.
    Joshua sloot het raam. “Verdorie! Je bent niet de enige bij wie het de zoveelste keer is!”

  31. 25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek….Vroeger was dit een goede buurt. Had je het gemaakt als je hier een woning kon krijgen. En moest je nu eens kijken. Delen van de huizen waren al gesloopt. Sommige rijtjeshuizen stonden nog. Door de economische crisis kwam er niks rond van al die plannen om de wijk een nieuwe impuls te geven. En waar eerst een heel blok met huizen stond, was nu een braakliggend terrein met houten schuttingen eromheen vol met graffiti. Het onkruid stond er soms wel metershoog. Lege blokken huizen ernaast met dichtgetimmerde ramen. In de tuinen, lege flessen wijn en blikjes bier. Het was een ongure buurt geworden. Joshua kon niet geloven dat zijn oma hier al die tijd was blijven wonen. In deze buurt? Maar ze zei wat ze altijd zei. ‘De enige manier waarop ik hier wegga is tussen 4 planken.’ En nu was dat zover. Hij keek om zich heen en zag het huis waar hij zulke mooie herinneringen had. Nu stond het vol met vuilniszakken met foto’s, papieren en kleding. De meubels waren al opgehaald. Tussen alle papieren zaten ook een paar dagboeken. Vanavond ging Joshua zich verliezen in het leven van zijn oma. Zou ze ook geschreven hebben over zijn moeder en haar relatie met zijn vader? Zou in deze dagboeken misschien aanknopingspunten staan over wie zijn vader was en waar hij hem kon vinden? Hij pakte de dagboeken in zijn tas en stond op. Het was tijd om te gaan.Hij liep nog één keer alle kamers door om daarna de voordeur goed achter hem dicht te trekken. Voor de laatste keer sloot hij de deur goed af en zonder om te kijken liep hij weg, de straat uit.

  32. Joëlle
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    “Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek. Daar stond ze weer, het meisje dat de avond ervoor met Murat meeging. Zag hij het nou goed? Het leek wel of ze blauwe plekken op haar gezicht had… Hij probeerde haar blik te vangen, maar ze draaide snel haar hoofd weg. Toen kwam Murat naar buiten…

    Ik hou van een beetje luchtige boeken, maar ze moeten me wel meeslepen. Ik lees vooral spannende boeken en chicklits.

  33. Malou
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    “Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek, hij had niet verwacht ooit nog het gevoel van blijdschap te kunnen voelen maar het zien van een opkomende zon zorgde toch voor een gelukskriebel van binnen. Al weken was hij in diepe rouw, sinds de dag dat hij hoorde dat zijn grote liefde Alex was omgekomen bij een verschrikkelijk vliegtuigongeluk.”

  34. Lana Rosa
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek…
    Zijn over buurmeisje, blonde krullen grote brillenglazen als Taylor Swift. Ze stond daar met een papier in haar hand met daar op geschreven: “Ga je vanavond mee uit?” Zijn hart bonsde in zijn keel.

    Ik lees graag romantische en spannende boeken!

  35. ZoeHartjeJouw
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Omg, ik wil zoo graag die boeken!
    Ik hou van boeken lezen!
    ook al wete ik veel van mode ensow.
    Maar als het een leuk boek is, kan ik er eht niet meer vanafblijven!

    Ik hoop echt dat ik hem winn!!

    xx

  36. Ditte
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek…
    hij zag zijn vriendin met z’n beste vriend zoenen, dus toch.

    Ik houd van Romantische boeken

    xx :)

  37. Ditte
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek…
    en zijn vriendin met een ander zag zoenen.

  38. Roos
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en voor het eerst sinds jaren weer een wist waar hij was en wie hij was. Hij mocht weer Joshua zijn en hoefde niet te acteren dat hij iemand anders was. Voor het eerst sinds jaren kon hij uit het raam van zijn appartement in Los Angeles kijken zonder bang te zijn dat iemand hem zag. Joshua was terug in de wereld, en mensen mochten het weten. Hij wierp een blik over zijn schouder,gehuld in enkel een wit laken stond daar een prachtig meisje. Zijn meisje, mocht hij inmiddels wel zeggen.

    Misdaad/romantiek <3

  39. Emma
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek: wat was dat witte wat zojuist voor zijn gezicht langs had gevlogen? Hij draaide zijn hoofd om er naar te kijken, maar het was weg. Hij wilde zich net omdraaien om het huis waar zijn vriendin in bed op hem lag te wachten weer in te lopen, tot hij de witte gloed nog een keer zag. Hij keek omhoog en zag het: twee grote, witte vleugels van ongeveer 4 meter lang zweefden boven hem, onder de zwarte hemel. Het was al laat en hij was erg moe, maar dit kon geen verbeelding zijn. Hij knipperde met zijn ogen en keek wat beter naar de vleugels. Ze waren van spierwitte veren gemaakt en ze zagen er zacht en donzig uit. Als een kussen, waar je met je hand in móest drukken om te voelen van welk materiaal het was gemaakt. Tussen de vleugels in hing een jongen. Joshua moest toegeven dat hij er goed uit zag – al zou hij dat nooit toegeven aan andere mensen. De jongen met de vleugels vloog naar beneden en kwam soepel op twee benen voor hem neer. Joshua keek hem geschrokken aan.
    ‘Wat..wat ben jij?’ stamelde hij. Hij stak zijn hand uit om aan de vleugels te voelen en hij woelde er doorheen. De veren waren nog zachter dan hij had gedacht en voelden aan als zijde.
    ‘Waar is Esther?’ vroeg de jongen met een zware stem. Esther was zijn vriendin die nog steeds op hem lag te wachten.
    ‘Wat moet jij met Esther? En nogmaals, wat. ben. jij?’ Hij sprak de laatste delen van de zin één voor één uit.
    ‘Ik ben Esther’s beschermengel en ze moet nú met me meekomen. Anders loopt het fataal af met haar.’ Hij duwde Joshua aan de kant en liep het huis binnen – waarbij zijn vleugels in zijn rug verdwenen. Na een paar seconden liep hij terug met Esther in zijn armen en hij fluisterde wat in haar oor. Ze giechelde en leek er totaal geen moeite mee te hebben dat een onbekende jongen haar zomaar uit mijn bed had gehaald. Zijn vleugels kwamen als twee grote zeilen uit zijn rug en hij vloog omhoog.
    ‘HÉ!’ riep Joshua, ‘HÉ! KOM TERUG! ESTHER! GEEF ME MIJN VRIENDIN TERUG!’ maar het was te laat: Esther en haar beschermengel waren al weg. Joshua zakte in en viel met zijn gezicht op de tegels van de stoep voor zijn huis. Waarom werden al zijn vriendinnen bij hem weggehaald voordat ze ook maar iets konden doen? Hij dacht aan zijn andere vriendinnetjes die er allemaal met een andere reden vandoor waren gegaan. Lag het aan hem? Moest hij veranderen? Wat zou er met Esther gebeuren? Hoe kon hij haar terug winnen? Duizenden vragen dwaalden door zijn hoofd en hij was bereid zijn hele leven te geven voor antwoorden op die vragen. Hij moest en zou er achter komen.

    Dat was mijn inzending, hihi. Ik houd vooral van fantasie verhalen, zoals je al gemerkt had. (:

    xxx

  40. 25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek van zijn appartement op de derde verdieping van het appartementencomplex. Daar beneden op straat stond ze, het meisje wat hij vanochtend ook al had gezien in de koffietent waar hij ‘s ochtends altijd gaat ontbijten. Het meisje had hem geheimzinnig zitten aanstaren, waarna ze het tentje plotseling had verlaten. Nu stond ze buiten, in zijn straat, stil, en ze keek naar boven. Joshua stond pal voor het raam, dus het kon niet anders of het meisje staarde hem weer aan. Wat was dit voor iets? Wist ze waar hij woonde? Had ze hem gevolgd, of had ze hem toevallig zien staan? Joshua’s hoofd zat vol met vragen en hij wist niet zo goed wat hij moest doen. Zijn lichaam had voor hem besloten en langzaam stapte hij achteruit, net zolang totdat hij tegen de bank aanliep en hij niet meer in het zicht van het meisje kon zijn. Joshua haalde diep adem en liet zich op de bank zakken. Hij bleef een paar minuten in gedachten voor zich uit zitten staren, totdat hij uit zijn gedachten werd los gerukt door de telefoon die rinkelde. Joshua nam op, een enkele seconde was het stil aan de andere kant van de lijn, maar dan hoorde hij een vrouwenstem.
    “Joshua?” vroeg de stem.
    “Ja, daar spreekt u mee.”
    “Mijn naam is Liz, en ik heb een opdracht voor je.”

  41. 25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    “Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek :
    want hij sliepnog :o

    boeken maakt me niet zo veel uit ik hou wel van alles.
    xxxx.

  42. 25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    “Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek. Het leek alsof alle bloed uit zijn lichaam wegstroomde en zijn ziel uit hem gezogen werd en plaats maakte voor leegte. Diepe leegte. Hij wilde het niet geloven. Hij kon het niet geloven. Hij zou het nooit geloven. Onmogelijk. Maar… maar… hij zag het toch echt.

    Hij keek haar aan. Knipperde even met zijn ogen, en keek vervolgens weer. Zijn blik was op haar gericht. Hij keek haar aan: leeg. Helemaal leeg. Zelfs de pijn die hij hoorde te voelen was er niet. Er galmde maar een vraag door hem heen waar hij geen antwoord op wist te vinden: hoe had hij zich ooit zo in zijn liefde kunnen vergissen?”

    J’adore drama/romance/psych boeken!

  43. Elise Verhoef
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek; de maan leek steeds dichter naar hem toe te komen. Hij wreef nog eens in z’n ogen, maar toen hij z’n ogen opendeed, werd hij verblind door een énorm licht. De maan was nu vlakbij hem. Hij besefte dat het zover was..

  44. Isabel
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit zijn raam keek:
    Er stond een nieuwe stoel in de tuin.
    Haahaa (mijn catogorie is: jeugd.. Ben 11 maar vond wel een grappige zin :D)
    Succeess!

  45. louise
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek en een Big Mac zag rondlopen met een cheeseburger aan zijn zijde en opeens kreeg Joshua honger en at hij ze allemaal op with extra fries on the side.

    Mijn favoriete genre’s zijn Classic Novels en Drama.

  46. 25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit de tent keek. Overal zag hij grote groepen mensen met prachtige lederen tunieken aan, bestikt met ivoren kralen. Verschillende vuurplaatsen waren op de steppen aan het branden en de geur van heerlijk eten kwam hem tegemoet. Hij had zin in de zomerbijeenkomst en hij was er helemaal klaar voor.

    Mijn genre is het liefst fantasy, liefde (chicklit) en historie =) Ik zou met deze boekenbon een volgend deel in de Aardkinderen kopen! Daarop baseerde ik ook mijn zin. :)

  47. 25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek. In zijn straat zag het zwart van de mensen, ze stonden in een kring ergens te kijken. Joshua klapte het raam verder open en ging op een stoel staan om beter naar buiten te kijken. In het midden lag een meisje, haar lichaam bewegingsloos op de grond, haar dode ogen keken precies in de ogen van Joshua. Joshua schrok, het was het meisje wat hij in zijn droom gezien had. Wat was er aan de hand?

    Ik hou erg van lezen ;D Vooral een kruising tussen fantasy en waargebeurd, en detective zijn ook erg leuk :D

  48. 25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    “Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek….” En mij daar in de tuin zag met een enorm kanon. Ik moet en zal die boekenbon van Boekkado van joshua afpakken! ‘Jammer genoeg heb ik wel concurrentie, naast mij staat in eens een meisje met een enorme Sniper en een pan op haar hoofd. In het wild begint ze op het raam te schieten. ‘Dat is mijn boekenbon! Zoek je eigen slachtoffer!’ Schreeuw ik tegen haar. En ik trek mijn zeef op mijn hoofd weer recht. ‘No way! Dit word de mijne.’ Snel gooi ik een kogel in mijn kanon en blaas de muur om ver. BOEM.
    ‘Rennen!’ Schreeuw ik en bewapend met de deegroller van mijn oma in mijn ene hand en in mijn andere hand een gevaarlijke stankbom ren ik het huis in. Zodra ik Joshua in de gaten krijg gooi ik mijn stinkbom (de zeer dodelijke luier van mijn babybroertje ) op zijn hoofd. Precies op zijn hoofd beland de luier. ‘AAAAAH!’ schreeuwt hij. ‘Mijn ogen ! Ze branden me kassen uit!’ En niet veel later rollen er 2 oogballen tussen mijn benen door. ‘Zo, opgeruimd staat netjes.’ en ik klop mijn handen af.
    Maar het andere meisje staat ook ineens in de hal . Zwijgend staan we tegen over elkaar. ‘Op drie pakken we onze wapens.’ Fluister ik en knijp me ogen samen. ‘Goed.’ Zegt de andere. ‘1.’ Langzaam gaat mijn hand in mijn broekzak. ‘2.’Mijn hand voelt bezweet aan.’3! Pak je wapens!’ Schreeuwend lopen we naar elkaar toe en dan. ‘Steen,papier schaar!’ Roepen we beide.’SCHAAAR!Ik win!’ Roep ik. Het andere meisjes kijkt naar haar hand die papier was.
    ‘Neeee!’ Ze zakt op haar knieen neer. En pakt me aan mijn trui vast. ‘Zeg tegen mijn oma dat ik van der hou.’ Ze neemt een grote hap lucht. Zo, denk ik die heeft echt een pepermuntje nodig. Wat een adem! ‘Maar goed, het is nu te laat voor mij. Ik heb verloren.’ En na een paar spastische stuiptrekkingen ligt ze daar in de gang. Met haan benen en armen wijd open en haar tong uit haar mond. Snel ren ik naar Joshua toe en pak de boekenbon!
    YEAAY. Ik kus de boekenbon en huppel vrolijk met mijn kanon terug naar huis toe, Nu maar hopen dat me ouders niet hebben gemerkt dat ik hun kanon even had geleend… Mijn genre: Comedie!

  49. Christa
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek, daar waren ze. Hij had nooit die grot in moeten gaan en de poort open moeten maken. Maar ze was zo overtuigend geweest, haar ogen zag hij nog zo helder in zijn gedachten. Nu was het te laat en konden ze hun gang gaan. Hij wist dat hij iets moest doen, maar wat? Uiteindelijk was er tot nu toe niemand wie hij dacht dat ze waren. Heel zijn leven was een leugen, wie kon hij vertrouwen? En was Elena echt zo slecht als ze zelf dacht. Hij had een kant van haar gezien die hij nooit voor mogelijk had gehouden, maar dat was voordat zij hem de poort liet openen. Voordat hij wist dat ze van zijn krachten wist. Voordat hij zelf wist wat hij kon.

    Hier wordt ik zelf nou nieuwsgierig van! ;)

  50. Barbara
    25 januari 2012 / woensdag, 25 januari 2012

    Joshua kon zijn ogen niet geloven toen hij uit het raam keek. De ijscoman stond in de straat! Hij rende naar zijn moeder en vroeg met een grijns van oor tot oor om wat geld. Zijn moeder gaf hem een euro en zei tegen hem dat hij wat lekkers mocht uitkiezen. Hij rende naar beneden en kocht een cornetto.

    Ik weet het, ik ben een eeeeeeeeenorm schrijftalent. Danku, danku.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *