Bad Ass deel 2

Door Angel –  Nou, daar gaat ‘ie dan. Op veler verzoek mijn avontuur met ‘de ex’. In de lijn van ‘versteld staan van je eigen reactie in een benarde situatie’ is dit een prachtig voorbeeld van hoe ik weer eens stijl achterover sloeg van mijn verrassende optreden in een regelrechte ramp. Wat ik je nu ga vertellen, zie je vaak alleen in slecht bekeken series. Het concept is namelijk inmiddels zo uitgekauwd dat er geen spannende scène meer van de maken is. Toch besloot het leven mij dit enorme cliché zelf te laten ervaren.

Destijds woonde ik samen met ‘Hufter’. We noemen hem Hufter omdat we zo discreet en aardig zijn niet zijn echte naam te gebruiken maar het beestje in kwestie moet toch een naam hebben. Hufter en ik bewaakten die week het huis van zijn ouders die op vakantie waren. Op een avond zei Hufter dat hij langer moest werken (yes, really… net als in de slechte serie) dus ik ging die avond naar mijn zusje, Dewi. Op de terugweg naar het huis van de schoonouders reed ik zonder reden toch naar ons eigen huis. Ik wist dat ik er niets te zoeken had en toch stuurde mijn armen en benen de auto die kant op. Ik reed de straat in en zag niets vreemds. Zoals te verwachten als je een week uit je huis bent, brandde er geen licht. Mijn auto parkeerde ik voor de deur en terwijl ik mijn sleutels uit mijn tas haalde, vroeg ik me af waar ik in vredesnaam mee bezig was. Wat deed ik hier midden in de nacht?

Ik maakte aanstalten terug naar de auto te lopen maar nee hoor, mijn hand maakte de voordeur toch open en het volgende moment stond ik beneden in de koude hal. Het was aardedonker, ik hoorde niets, ik zag niets, ik rook niets maar voelde onmiddellijk dat er mensen in huis waren. Nu ken ik mezelf als iemand die vijftig tinten stront schijt als ik ‘s nachts een eng geluid hoor. Elke vezel in mijn lijf schreeuwt dat ik gillend uit een raam moet springen. En wat doe ik? Ik sta op en loop met stevige passen op het vermeende gevaar af. Zo ook deze nacht. Mijn verstand had razendsnel geconstateerd dat er dieven in huis waren. Of ninja’s die me boven aan het opwachten waren om me met hun nunchaku’s dood te knuppelen. ‘Angel, omdraaien en weglopen. Heel simpel, niet over nadenken.’

Kan iemand mij verstellen waarom ik mijn schoenen uit deed om vervolgens geruisloos naar boven te sluipen? Terwijl ik zo stil mogelijk de krakende traptreden van het oude huis op liep, beukte mijn hart tegen mijn borstkas. Mijn versnelde ademhaling stond op het punt over te gaan in een hyperventilatie aanval en het zweet stond op mijn bovenlip. Bijna boven aan de trap besloot ik in het pikkedonker stil te staan en opnieuw te luisteren. Ik zag geen hand voor ogen en behalve mijn eigen gehijg en het gebeuk van mijn hart, hoorde ik niets maar ik voelde dat er iemand minder dan een meter bij me vandaan stond. Met knikkende knieën betrad ik de laatste trede en daar doemde ineens vanuit het niets een enorme gestalte op dat recht voor me stond. Spiernaakt en bulderend ‘wat doe jij hier?!’. Die stem ken ik.  ‘Oh fuck, wat doe jij hier…?!’

Nu ben ik geen naïef hert en wist dus direct waar ik in terecht was gekomen. En terwijl ik dat op me in liet werken, realiseerde ik me dat ik nog liever een roedel ninja’s had aangetroffen. Die lul gaat vreemd… in mijn bloedeigen bed. Heb dan het fatsoen om een hotelkamer te boeken, gierige krent. In de eerste instantie vroeg ik me af of dit goedkope cliché mij echt aan het overkomen was. Mijn angst was inmiddels omgeslagen in een verstikkende paniek en voor het eerst in mijn leven voelde ik dat knieën echt kunnen knikken. Maar nog voordat ik, zoals het in het cliché hoort, de boel verrot kon schelden en schreeuwen, was daar -kiekeboe!- de out-of-body-experience weer. Iets nam de controleknuppel van het besturingscentrum over en ik kon wederom niets anders doen dan machteloos toekijken naar hoe mijn auto-pilot dit vieze, vette, gore stinkvarkentje ging wassen.

Hufter negeerde ik. Ik duwde hem opzij en liep en grote passen de kamer in. Daar zat ze. Op de rand van het bed zag ik een geschrokken meisje zitten. Spiernaakt, net als Hufter. Ik liep met stevige passen naar het meisje en werd halverwege gevloerd door Hufter die natuurlijk dacht dat ik haar efficiënt in elkaar zou trappen. Zonder het oogcontact met haar te verbreken stond ik op alsof er niets gebeurd was en stevende recht op mijn doel af.

Achter me hoorde ik Hufter de historische woorden schreeuwen ‘Schat! We waren verdomme gewoon een filmpje aan het kijken!’.
‘Ooh… had dat dan even gezegd. Dan had ik wat boodschapjes voor jullie in de koelkast kunnen zetten. Zonder popcorn is een filmavondje niet compleet. En had ik het bed kunnen opmaken. Schat, dat arme kind ligt op een vies, kaal matras zonder beddengoed? Wat ben je toch een slechte gastheer.’

1341980700958_9690225‘Hallo, ik ben Angel. Ik zie dat jullie een ontzettend gezellige avond hebben en het spijt me dat ik de pret kom bederven maar het is helaas iets eerder afgelopen. Wie ben jij?’
Door mijn bizarre introductie was ze er waarschijnlijk van overtuigd met een regelrechte psychopaat te maken te hebben en durfde daarom geen woord uit te brengen.
‘Heb je geen naam? Dat geeft niets. Dan noemen we je voor het gemak even Teef. Dat is een mooie naam. Teef, je mag je kleertjes aantrekken en bij mij in de auto stappen.’

Achter mij begon Hufter weer wanhopige zinnen uit te stoten als ‘Schat, je begrijpt het niet’ en ‘Schat, ik snap wat je denkt maar ik zou echt nooit…’.
‘Oh ja, jij bent er ook nog. Jij mag ook je kleertjes aantrekken en naar het huis van je ouders rijden. We hebben tenslotte beloofd op te passen. Als Teefje en ik klaar zijn met kletsen, kom ik ook. Tot straks.’
Hufter begon aarzelend zijn kleren bij elkaar te zoeken. Teefje zat nog steeds doodstil in een hoekje te beven.

Rottenecards_22534876_5xm2czz6mv ‘Teefje, toe maar. Kleed je maar aan.’
Ik bukte en pakte een string van de grond die ik haar aangaf. Terwijl ik toe stond te kijken als een gevangenisbewaarder kwam ze aarzelend in beweging. Op wat geschuifel van schoenen, geritsel van jassen en gerinkel van sleutels bleef het de volgende minuten doodstil. Minuten die wel jaren leken te duren.
‘Ga je mee Teefje?’
Voor het eerst gebruikte Teefje haar stem. Ze keek me aan als een konijn dat op het punt stond aan gereden te worden.
‘Nee’ zei ze met een trillende stem.
‘Nee?’
‘Nee…’ Ik hoorde dat haar stem brak. ‘Ik stap niet ik je auto’.
‘Wat wil je dan Teefje?’
Teefje keek onzeker naar Hufter die naar de grond staarde.
‘Oh, je wilt met hem mee?’
‘Ja’ antwoordde ze met een zacht stemmetje.
‘Dat begrijp ik maar ik ben bang dat dat niet gaat. Het is ook allemaal vrij verwarrend dus ik zal je even het een en ander uitleggen. Ik woon hier samen met Hufter. Wij hebben een relatie en ik heb jullie zojuist betrapt op het ‘gewoon kijken naar een film’. Spiernaakt, maar dat is een detail. Kort samengevat, hij gaat nu weg en jij gaat met mij mee. Duidelijk?’
‘Nee, dat wil ik echt niet.’
‘Prima, schoenen inleveren en lopen naar huis. Het is een kleine tien kilometer over landweggetjes maar over een uur of twee wordt het licht dus dat moet lukken.’ Ik liep op haar af, bukte en begon aan een schoen te trekken.

Twee minuten later zaten trillende Teefje en ik in de auto. De rit was kort, ik heb haar keurig thuis gebracht. De enige reden waarom ik haar alleen in de auto wilde hebben was om haar kant van het verhaal te horen. Nadat ik Teefje gerust had gesteld door de te zeggen dat ik haar echt niet in het kanaal zou rijden, vertelde ze me dat Hufter haar had verzekerd dat de relatie met mij echt voorbij was en dat ik alleen nog mijn spullen moest komen weghalen.

‘Goed, ik geloof je. Dank voor je eerlijkheid. Ik neem je niets kwalijk. Voor zover ik kan inschatten ben jij in dit avontuur niet de grote schuldige aangezien hij een verantwoordelijkheid heeft ten aanzien van mij en jij die niet hebt.’
Terwijl Teefje uitstapte, liet ik het autoraampje aan de passagierskant naar beneden glijden en kon het niet laten om toch nog een klein stukje stront te smijten.
‘Teefje, maak je geen zorgen. Je hebt niets verkeerds gedaan. Je laat Hufter voorlopig wel met rust want ik weet niet nog niet wat ik met hem ga doen. Oh, en ga even langs de huisarts. We zijn HIV-besmet. Nou, slaap lekker straks!’

Wat ik met Hufter heb gedaan? Niets. Ik ben naar huis gegaan, naast hem gaan liggen en heb er geen woord meer over gesproken. Ik heb mezelf een paar weken gegeven om een eigen appartement te vinden en ben toen vertrokken. Kloterelatie. Weg ermee. Om vervolgens weer stapelverliefd op mijn volgende ex te worden.

keep calmZie je? Alles komt altijd wel weer goed. En als je zelf in een surrealistische situatie terecht komt waarin je dreigt je verstand te verliezen, probeer dan gewoon eens helemaal niets te doen. Je hebt namelijk een bad-ass automatische piloot die de dingen veel stoerder voor je afhandelt dan wanneer je wanhopig probeert de controle te houden en daarmee juist compleet door het lint slaat. Ik heb mijn mijn alter-ego inmiddels ‘Scar Face’ gedoopt en ook al zien we elkaar maar weinig, we zijn best buddies!

Liefs,
Angel

 

Volg:

179 Reacties

  1. Ayla
    22 juli 2015 / woensdag, 22 juli 2015

    Wauw!

  2. 28 april 2014 / maandag, 28 april 2014

    LOVE THIS SCARE FACE!

  3. 27 januari 2014 / maandag, 27 januari 2014

    Wauw, wat kan jij geweldig schrijven! Wel echt een vreselijk verhaal, ik heb het zelf gelukkig nog nooit mee gemaakt, maar ik weet niet of ik er nog naast in bed was gekropen bah bah viesmenneke.

  4. 26 januari 2014 / zondag, 26 januari 2014

    hahaha heerlijk verhaal, ook al is het heel kut. Ik heb ook iets soortgelijks meegemaakt, maar kon alleen achteraf zulke gesprekken voeren. Ik hoop dat ik in de toekomst niet nog eens zoiets hoef mee te maken, maar ik denk dat ik dan wel beter ben voorbereid op ‘hoe te communiceren’.

  5. Leila
    24 januari 2014 / vrijdag, 24 januari 2014

    Zaaaalig van jouw!

  6. 24 januari 2014 / vrijdag, 24 januari 2014

    Dat heb je goed en volwassen opgelost. Je had beiden ook op hun bek kunnen slaan, maar daar had je waarschijnlijk nog minder mee bereikt. Go Scar Face!

  7. Elianna
    21 januari 2014 / dinsdag, 21 januari 2014

    Geweldig :)
    voor zover ik weet heb ik helaas niet zo’n handige bad-ass automatische piloot…

  8. Sabine
    21 januari 2014 / dinsdag, 21 januari 2014

    AWESOME

  9. Lisanne
    20 januari 2014 / maandag, 20 januari 2014

    HAHAHAHAH ik ging stuk om dat stukje van “Nu ken ik mezelf als iemand die vijftig tinten stront schijt als ik ‘s nachts een eng geluid hoor. Elke vezel in mijn lijf schreeuwt dat ik gillend uit een raam moet springen.” Echt waar. Ik ging stuk. Je bent ge-wel-dig.

  10. ilse
    20 januari 2014 / maandag, 20 januari 2014

    heeerlijk verhaal, lachen lachen lachen!
    vaker doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *